На 15 април 2026 се навршуваат 26 години од смртта на Јонче Христовски — човек чие име засекогаш остана врежано во македонската музичка историја, но и во срцата на луѓето кои ги допре со својата искреност, емоција и животна приказна.
Неговата судбина е како сценарио за филм — силна, болна и незаборавна.
Најголемата радост и најголемата трагедија во неговиот живот се случиле во ист ден. Тогаш станал татко на две ќерки, близначките Олга и Невенка, но ја загубил својата сопруга Олга, која починала при породувањето. Наместо да слави нов живот, се соочил со загуба што никогаш не успеал да ја надмине. Останал сам да ги одгледува своите ќерки, со несебична помош од нивната баба, Невенка. Во знак на вечна љубов и почит, девојчињата ги добиле имињата по мајката и бабата — како спомен што никогаш нема да избледи.
Неговата ќерка Невенка во едно интервју открива дека болката никогаш не згаснала. Иако многумина го советувале да продолжи понатаму и да си пронајде нова љубов, тој само молчел и одмавнувал со раката. За него, љубовта била една и засекогаш.
Во последните денови од животот, на смртна постела, ја довикувал својата сакана „Оле“ — како да се обидува да ја допре уште еднаш, барем со глас. На своите ќерки им оставил аманет да го погребаат покрај неа, за конечно да бидат повторно заедно. Јонче Христовски почина во 2000 година, на 69-годишна возраст, оставајќи зад себе богато музичко наследство. Неговите песни денес живеат како народни — се пеат, се чувствуваат и се пренесуваат од генерација на генерација.
Олга, една од неговите ќерки, подоцна се преселила во Канада, каде што го поминала својот живот, но за жал починала на 56-годишна возраст. Невенка, пак, денес живее во Скопје со своето семејство, чувајќи ги спомените и приказната за својот татко.
Животот на Јонче Христовски не е само биографија — тоа е приказна за љубов што не згаснува, за болка што не минува и за уметност што останува вечна.
Текстот го подготви: Иван Јосимовски
