Во светот на македонската народна музика има гласови што се слушаат… и има гласови што се чувствуваат. Пепи Бафтировски припаѓа токму на вторите. Неговата интерпретација не беше само пеење — беше исповед, беше живот, беше Македонија во три минути песна.
Кога ќе се спомне „Заветна“, не станува збор само за уште една песна. Тоа е емоција што се пренесува од генерација на генерација. За многумина, оваа нумера е нешто повеќе од музика — таа е неофицијална химна, личен аманет и колективна носталгија.
И да бидеме искрени — колку и да си далеку од дома, доволни се неколку такта за да те „врати“ назад.
Малкумина знаат дека зад сценското име се крие вистинското — Реџеп. Роден во август 1941 година во Битола, тој уште од мали нозе покажувал дека не е „обичен“ глас. Но токму во таа трансформација — од Реџеп во Пепи — се раѓа легендата. Името станува симбол, а гласот — препознатлив печат што не може да се имитира.
Животот на Пепи не бил врзан само за едно место. Неколку години пред крајот на својот живот, тој заминува во Чикаго — град каде што македонската дијаспора секогаш знаела да го препознае и цени вистинското. Таму, далеку од родната Битола, ја завршува својата животна приказна. Но и таму — неговата музика продолжува да живее.
Покрај сцената, Пепи имал и своја интимна приказна. Со сопругата Ава Керш, која и самата била позната пејачка, создава семејство што денес продолжува да живее во Америка. Нивните деца — син и ќерка — се доказ дека животот продолжува во нови форми: ќерката како мајка на три деца, а синот како успешен доктор. Различни патишта, но исти корени.
Иако физички повеќе не е меѓу нас, Пепи Бафтировски останува присутен на начин што ретко кој уметник успева да го постигне. Секогаш кога некој ќе ја запее „Заветна“ — на свадба, на слава или во некоја далечна земја — Пепи е тука.
Не како спомен. Туку како чувство.
Текстот го подготви: Иван Јосимовски
